هدیه ای از یک دوست

"چهل سالگیِ من"

بالهایم را باز خواهم کرد،

پله ی آخردوران سی سالگی هایم را یک قدم بالا خواهم رفت،

و در آغوش خواهم کشیدچهل سالگی ام را ،

وتولدی دوباره را نفس خواهم کشید...

قفس خامی را باز کرده،

و فقط با شیطنتهایم و کوله باری از تجربه ،

قفسم را ترک خواهم کرد...

آری من با پختگیِ چهل سالگی ولی با شور و شیطنت بیست سالگی،

زندگی خواهم کرد...

هنوزم در کوچه های خیالم قدم خواهم زد،

و با یک گاز از بستنیِ در دستم،

همانند کودکی آزاد از ته دل خواهم خندید...

باز هم آغوشم را باز خواهم کرد،

و با دستان باز روی جدول های کنار خیابان راه میروم ،

وتمام آرزوهایم را با احساس بغل خواهم کرد...

با بالهای چهل سالگی ام پرواز خواهم کرد ،

و مشکلات را از بالا ریزتر خواهم دید...

باز هم عاشق خواهم ماند و زندگیِ دوباره ام را قدم خواهم زد...

به همین سادگی،

نشان خواهم داد که میتوان بزرگ بود و بچگی کرد.

_گل دختر پرحرف_